Saturday, March 27, 2010




hayatındaki en değerli şeyleri kaybedince, bir noktadan sonra kayıplar eskisi kadar can yakmamaya başlıyor. alışmak sevmekten daha zor geliyor belki ama insan bi kez alışınca da geri dönüşü kolay kolay olmuyor sanki... vücut bi sonra acıya da alışıyor, mutluluğa da. ve "dahası" daha fazla tatmin edemiyor eskisine kıyasla. depresyonun bile eski tadı yok artık. eskisi kadar dibe vurulmuyor zaman geçtikçe. eskisi kadar kanırtamıyorsun içini acı çekmenin o hastalıklı zevkiyle. bildikçe, öğrendikçe, yaşadıkça anlamını yitiriyor her şey. ilkler unutulamıyor işte bu yüzden. ama yine de pek değer bilmiyoruz.

eski depresyonlarımı özledim.

No comments:

Post a Comment

siz de buyrun