Thursday, July 29, 2010


Kendi nefesinden derin bir nefes üfler önce. Ayakları yerden kesilir diğerinin. Hafifler. Uçuverir göklere. Süzülür neşeyle. Sonra o nefes yavaş yavaş tükenir. Farkedilmez bir süre. Farkedilse de inkar edilir, görmezden gelinir. Hem nefesi veren, hem içine çeken tarafından. Nefes veren umarsızca diğerinin çırpına çırpına boğuluşunu izler kendi denizinde. Havadaki biçare ise sürüklenir, sürüklenir, ve en sonunda, çıtını çıkarmadan, havası kaçmış, sönük bir balon gibi iniverir bilinmedik bir yere.

Üzülmek gereksizdir bu duruma.

Her masal bitmeye, her balon sönmeye mahkumdur. Er ya da geç.

Ve her duruma, her koşula alışılır nasılsa...

No comments:

Post a Comment

siz de buyrun