Sunday, October 3, 2010


Eşittirlerin her birinin sonucunun sıfıra dayandığı anlar da var. İstediğin kadar topla çıkart sonuçta sıfırdan başka bir şey kalmıyor elinde. Bir dolmuşun pis camına vuran yansımanda görüyorsun koskoca dünyada her ne olursan ol aslında yapayalnız olduğunu. Mutsuzluk değil bu his. Sadece boşluk. Gençlik yıllarının başlangıç sancılarıyla boğuşurken mutsuzluk sanırdın her kötü hissi. Oysa biraz büyüyünce anladın; mutsuzluk bile bir şey hissedebilmekmiş. İçinde bulunduğu halin çoğu yalnızca boşlukmuş. Ve o boşlukta senden başka kimsecikler yokmuş.
23. yaşgünümün hayali mumlarını üflememe saatlar kala derin boşluğumdan seslenmeye çalışıyorum kendime.
Unutma; iş, okul, para, aşk, ilişki, kariyer, aile... Hepsinin tükendiği o en bahtsız anda, çırılçıplak ve korkmuş bir SEN çıkacak karşına. Boşlukta kendinle debeleneceksin sadece. Diğer her şey nafile....

2 comments:

  1. Bu "boşluk" dediğimiz ruh halinden nefret ediyorum.. :(

    ReplyDelete
  2. Ben de. Ama bu hiç geçmeyecek, artık eminim.

    ReplyDelete

siz de buyrun