Thursday, November 18, 2010


Arayıp sormayan, merak bile etmeyen, bencillikte rekor kıran bir sevgili; asla yaranılamayan bir aile; yoluna sokulmaya çalışılan ev/iş hayatı; sansürlemek zorunda olduğum başka kimi gereksiz sorumluluklar; ve bunların hiçbirini iple(ye)meyen, artık depresyona girmekte, mala bağlamakta bile zorlanan bir kişilik: ben.
Artık kimselere şaşıramazken, bir tek kendime şaşırıyor olmam da ironik.
Acı çekmeme kısmı güzel, ama iyi-kötü pek bir şey hissedemiyor olmak çok da içaçıcı değilmiş.