Sunday, January 16, 2011

In our familiy portrait we look pretty happy


Kutsal olarak nitelendirdiğiniz her şeyin bütün o manevi ihtişamını yitirdiği bir an gelir ya hani; önce Tanrı'ya olan inancınızı yitirmeye başlarsınız, sonra aşka dair beklentilerinizi ve umutlarınızı tüketirsiniz bir bir, yaşanan her darbede. Ve sonra belki de en kutsal olanına gelir sıra; aileye. Artık ne siz anne babasının bacaklarına yapışan o küçük çocuksunuzdur, ne de onlar 'aman başına bir şey gelmesin' diye peşinizden koşturup gözünüzün içine bakan evhamlı ebeveyndirler. Yitirdiklerinizin arasında belki de kabullenilmesi en zor olanı budur; en azından benim için öyle. Ama insan her şeyi kabullendiği gibi bunu da kabulleniyor ve her şeye rağmen bir yolunu bulup yaşamaya devam ediyor.
Ama kutsal olan hiçbir şey, hiçbir inanç kalmadı artık içimde. Artık hepsi kırık dökük...

2 comments:

  1. Aileyle ilgili aynı şeyi yaşıyorum. Buluşalım derim...

    ReplyDelete
  2. Keşke gelebilsem İstanbul'a ve paylaşsak.. Ama İzmir'e beklerim her zaman.

    ReplyDelete

siz de buyrun